عِنْدَ اللَّهِ باقٍ ، وَ رَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ ، وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اتَّقى ، وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا أَ فَلا تَعْقِلُونَ . قال عمر دخلت على رسول اللَّه ( ص ) فاذا هو مضطجع على رمال حصير ليس بينه و بينه فراش قد اثر الرّمال بجنبه ، متّكئا على وسادة من ادم ، حشوها ليف . قلت : يا رسول اللَّه ادع اللَّه فليوسّع على امّتك ، فانّ فارس و الروم قد وسّع عليهم و هم لا يعبدون و اللَّه ، فقال : أوفى هذا انت يا ابن الخطاب ؟ ! اولئك قوم عجّلت لهم طيّباتهم فى الحياة الدّنيا . و فى رواية أخرى . « أما ترضى أن تكون لهم الدنيا و لنا الآخرة » . وَ إِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ الآية - ابن عباس و جابر و انس و قتاده گفتند : اين آيت در شأن نجاشى فرود آمد ملك حبشه . جبرئيل آمد مصطفى ( ص ) را از مرگ وى خبر كرد ، رسول ( ص ) بگورستان بقيع بيرون شد ، با ياران وى ، رب العالمين حجاب از پيش ديدهء مصطفى ( ص ) برداشت ، تا از مدينه به زمين حبشه نگرست ، و آن سرير كه هيكل نجاشى بر آن بود بديد ، بر وى نماز كرد به چهار تكبير ، آن گه از بهر وى آمرزش خواست ، و ياران را گفت كه از بهر وى آمرزش خواهيد . منافقان گفتند اين چيست كه بر علجى « 1 » حبشى نصرانى كه نه بر دين ويست نماز مىكند ؟ پس رب العالمين اين آيت فرستاد در شأن وى ، و گواهى داد بايمان وى . عطا گفت : چهل مرد از اهل نجران از بنى الحرث بن كعب و سى و دو مرد از زمين حبشه و هشت مرد از روم بر دين عيسى ( ع ) بودند . پس به مصطفى ( ص ) ايمان آوردند ، رب العالمين در شأن ايشان اين آيت فرستاد . ابن جريح و ابن زيد گفتند : در شأن عبد اللَّه خزرجى آمد ابو يوسف امام بنى اسرائيل و گواه اللَّه كه رب العالمين در حق وى گفت : قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ ، و كم كسى را در قرآن چندان آيتهاى مديح است مكشوف و مبيّن ، كه ويراست .

--> ( 1 ) - العلج : مرد قوى هيكل از كفار عجم را گويند ، و بعضى بكافر بطور عموم اطلاق كنند . از ( المنجد )